Ik maak het niet mooier dan het is

Andy is recruiter bij Vierstroom Zorg Thuis. Iedereen die solliciteert, krijgt haar aan de telefoon. Ze vertelt dan precies hoe het werk eruitziet: de werkdagen, de roosters, en wat er van je gevraagd wordt. “Ik zeg gewoon eerlijk dat je zelforganiserend moet kunnen werken,” zegt ze. “Ik maak het niet mooier dan het is.”

Van afwijzen naar aantrekken

Andy begon in januari 2017 bij de HR-administratie. In de taakverdeling nam ze de sollicitanten voor haar rekening. “Dat waren er een paar per week. Die moesten we soms afwijzen, want we hadden helemaal geen ruimte voor nieuwe collega's.” Inmiddels is het de omgekeerde wereld.

In 2020 onderzocht Vierstroom Zorg Thuis wie het is als werkgever. Daaruit bleek dat er expertise nodig was op recruitment en arbeidsmarktcommunicatie. Andy was er al mee bezig en vond het leuk. “Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd: kan ik daar een rol in gaan spelen?” Ze volgde een opleiding tot recruiter. Inmiddels is er een afdeling recruitment. “En dat ben ik.”

“Een recruiter is tegenwoordig niet meer alleen bezig met het beoordelen van sollicitaties en het voeren van interviews met kandidaten. Als recruiter ben ik ook actief met marketingtaken rondom de vacature, het zichtbaar maken van Vierstroom Zorg Thuis als werkgever en het inrichten van een selectieproces dat past bij de organisatie én kandidaat.”

Eerlijk aan de telefoon

Iedere sollicitant belt ze zelf. “Dan schets ik een zo compleet mogelijk beeld. De werktijden, de werkdagen, de roosters. Dan gaat het nog niet eens over de cliënten of de arbeidsvoorwaarden. Gewoon: dit is wat wij vragen.”

Dat ze daarin eerlijk is, is een bewuste keuze. Wie in de wijk werkt, krijgt veel vrijheid, maar er wordt ook veel gevraagd. “Er komt meer bij kijken dan die handeling bij de cliënt.” Voor veel mensen is dat juist de reden om in de wijkverpleging te komen werken. “Ze doen dit werk al zo lang en denken: er is vast meer wat ik voor iemand kan betekenen. Ze zoeken verbreding en verdieping. En dat vinden ze hier ook echt.”

“Jouw gesprek en jouw meeloopdag. Jij bepaalt of je bij ons in dienst wilt komen.”

Eerst meelopen, dan pas ja zeggen

Na het telefoongesprek volgt een kennismaking in het wijkteam. En daarna wil Andy dat iedereen een keer meeloopt. “Dan ontmoet je je collega's en zie je welke zorgvragen er zijn.” Soms levert dat een ‘nee’ op. “Er zijn mensen die zeggen: ‘dit is helemaal niet wat ik had gedacht. Van hot naar her, daar moet ik niet aan denken’. Daar kun je maar beter aan het begin achter komen dan wanneer je er drie weken werkt.”

Ook daarna laat ze niet los. Nieuwe collega's beginnen met een introductiedag op kantoor, waar een collega van ICT hen verwelkomt met een digitale kennismaking en praktische handleiding voor hun telefoon en tablet. “Pas als ze hun apparatuur begrijpen, gaan ze de wijk in.” En na twee weken belt ze iedereen nog een keer. “Ik vertel dan ook: stel dat je ergens tegenaan loopt, er zijn nog 41 teams. Ga niet uit dienst, maar bel mij. Dan kijken we samen wat je mist.”

Het telefoontje dat lucht geeft

Waar ze blij van wordt? Een match die aan twee kanten klopt. “Ik maak niet alleen degene blij die een baan zoekt, maar ook degene die een collega zoekt.”

Hoe dat in de praktijk gaat, vertelt ze aan de hand van een voorbeeld. “Er is nu een wijkteam dat niet weet hoe het de diensten rond moet krijgen. En dan spreek ik iemand die 32 uur wil werken en toevallig in de buurt woont. Ik weet niet hoe snel ik de telefoon moet grijpen om de wijkverpleegkundige te bellen. Zelf merk ik het verschil niet als die nieuwe collega daar gaat werken. Maar ik weet hoeveel lucht het dat team geeft.”

Creativiteit hoort erbij. Heeft een team iemand nodig voor 16 uur en wil een kandidaat er 32 werken, dan kijkt ze of twee teams die collega kunnen delen. “Dan help je er in één keer twee uit de brand.”

Waarom hier, en niet ergens anders

Andy heeft zelf geen zorgachtergrond. Toch is dit precies de plek waar ze wil zijn. “Het gaat hier om kwetsbare ouderen, waar dus een extra collega naartoe kan. Dat heeft gewoon nut.” In een andere branche zou dat gevoel er niet zijn, denkt ze. “Dan zou het leeg voelen.”

Het begint voor haar bij de collega's in de wijk. “Ik zie die mensen echt. Ik weet wie het zijn, ik weet hoe ze heten, ik spreek ze. Daar doe ik het persoonlijk voor.” En staat een team er eenmaal goed voor, dan merken de cliënten dat ook. Iemand die op de wachtlijst staat, kan zorg krijgen. Of de zorg die er al is, kan worden uitgebreid.

Daar komt het voor haar samen. “Wij zetten als organisatie onze medewerkers op één. En de mensen die bij ons in de wijk werken, die zetten de cliënt op één.” Zelf krijgt ze er ook iets voor terug. “Ik wil graag impact maken als recruiter en zo meebouwen aan succesvolle teams. Elke maand als er nieuwe collega's starten, hoor ik: ‘wat weer een leuke groep’. Dat vind ik fijn om te horen. Niet omdat ik omhoog gepusht moet worden, maar als bevestiging dat dit de bedoeling is.”